Gisteravond, ongeveer half zeven.
vrijdag 29 februari 2008
donderdag 28 februari 2008
Een eigenaardige ontmoeting
Donderdag 28 februari was geen hele vrolijke dag. Met een hoofd vol gepieker besloot ik na het werk even naar huis te gaan, de fotocamera en een kladblok op te halen en even naar het strand te gaan. Met de Bluebird, zolang hij er nog is. Goed, ik ben naar het eindpunt van lijn 12 gereden, heb de Bluebird geparkeerd en ben de duinen in gewandeld, op weg naar het strand.
Een zonsondergang zonder zon (zie volgende post) was mijn deel. Er viel veel te zien, helaas zo moeilijk om dat bij de invallende schemering goed te fotograferen. Ik ben erbij gaan zitten aan de rand van de duinen. Een grote groep kauwtjes was op het strand neergestreken, een paar honderd meter bij me vandaan. In de verte was het mistig, er was weinig wind maar toch een stevige golfslag.
Terwijl ik daar zo in de beschutting van het duin zat, in mezelf gekeerd, zag ik in de verte uit de richting van Kijkduin een eenzame gestalte langs de branding wandelen. Terwijl de persoon dichter bij kwam, gooide hij of zij met iets en rende daar ook achteraan. Een bal? Ik zag geen hond, maar het was nog wel ver weg en het schemerduister hielp niet mee. Ik zag het tafereel rustig aan. Het verlaten strand, die eenling die langs de branding mijn kant uit kwam. Het bleek een vrouw te zijn, zo kon ik inmiddels zien en inderdaad zonder hond. Tot mijn verbazing boog haar pad steeds meer van de branding af, dwars door de troep kauwtjes heen, recht op mij af. De vrouw naderde mij. Ik besloot te blijven zitten en vroeg me af wat ze kwam doen.
Toen ze op een paar meter afstand was riep ze: "Hallo! Ben jij dit verloren?", terwijl ze mij, nu op een meter afstand, een blauwe plastic fles toonde. "Is dit van jou?". "Nee, sorry, die is niet van mij", antwoordde ik haar, terwijl ik in het zand tegen het duin aan bleef zitten, hopende dat ze snel door zou lopen. Ze zag er vriendelijk uit, dat wel; ik schatte haar een jaar of 40 oud. Bruin krullend haar, een regenjack aan, opgewekte manier van doen. "O nou ja, dan is iemand anders het zeker verloren". Ik bekeek de het blauwe ding: een fles douchegel, leeg, waar duidelijk een hond op gekauwd had. De vrouw reikte me plotseling de fles aan en zei: "Wil jij hem anders bewaren?" Ik pakte de fles aan vanuit een reflex. Ze sprak verder: "Als je straks iemand tegen komt, geef hem dan die fles en zeg hem maar dat ik van hem houd!" Terwijl de vrouw zich vriendelijk lachend omdraaide en weer van mij weg liep, stamelde ik stomverbaasd: "Goed hoor, dat zal ik doen." De vrouw was al een paar meter verderop, draaide zich even om en riep "Bedankt!". Al snel was ze ver weg en nog wat later verdween ze uit het zicht.
Daar zat ik dan, met een half vergane fles Mildeen Vitality douchegel, moederziel alleen op het nu bijna donkere strand. Terwijl ik aanstalte maakte om terug door de duinen naar de auto te lopen, besefte ik me met enig plezier dat ik hoopte dat ik onderweg niemand tegen zou komen. Op dat moment ging gelukkig mijn telefoon, het was mijn moeder. Terwijl ik haar het hele verhaal vertelde, liep ik de duinen door. Gelukkig kwam ik daar alleen twee oude dames met oude honden tegen, dus verder niemand die ik mogelijkerwijs hoefde te vertellen dat de vrouw op het strand van hem hield. Bij de auto aangekomen heb ik de lege plastic fles op de auto gezet en er snel even een foto van gemaakt. Ik besloot dat het mijn luchtje niet was, Mildeen Vitality, en heb de fles op de stoeprand achtergelaten.
Een zonsondergang zonder zon (zie volgende post) was mijn deel. Er viel veel te zien, helaas zo moeilijk om dat bij de invallende schemering goed te fotograferen. Ik ben erbij gaan zitten aan de rand van de duinen. Een grote groep kauwtjes was op het strand neergestreken, een paar honderd meter bij me vandaan. In de verte was het mistig, er was weinig wind maar toch een stevige golfslag.
Terwijl ik daar zo in de beschutting van het duin zat, in mezelf gekeerd, zag ik in de verte uit de richting van Kijkduin een eenzame gestalte langs de branding wandelen. Terwijl de persoon dichter bij kwam, gooide hij of zij met iets en rende daar ook achteraan. Een bal? Ik zag geen hond, maar het was nog wel ver weg en het schemerduister hielp niet mee. Ik zag het tafereel rustig aan. Het verlaten strand, die eenling die langs de branding mijn kant uit kwam. Het bleek een vrouw te zijn, zo kon ik inmiddels zien en inderdaad zonder hond. Tot mijn verbazing boog haar pad steeds meer van de branding af, dwars door de troep kauwtjes heen, recht op mij af. De vrouw naderde mij. Ik besloot te blijven zitten en vroeg me af wat ze kwam doen.
Toen ze op een paar meter afstand was riep ze: "Hallo! Ben jij dit verloren?", terwijl ze mij, nu op een meter afstand, een blauwe plastic fles toonde. "Is dit van jou?". "Nee, sorry, die is niet van mij", antwoordde ik haar, terwijl ik in het zand tegen het duin aan bleef zitten, hopende dat ze snel door zou lopen. Ze zag er vriendelijk uit, dat wel; ik schatte haar een jaar of 40 oud. Bruin krullend haar, een regenjack aan, opgewekte manier van doen. "O nou ja, dan is iemand anders het zeker verloren". Ik bekeek de het blauwe ding: een fles douchegel, leeg, waar duidelijk een hond op gekauwd had. De vrouw reikte me plotseling de fles aan en zei: "Wil jij hem anders bewaren?" Ik pakte de fles aan vanuit een reflex. Ze sprak verder: "Als je straks iemand tegen komt, geef hem dan die fles en zeg hem maar dat ik van hem houd!" Terwijl de vrouw zich vriendelijk lachend omdraaide en weer van mij weg liep, stamelde ik stomverbaasd: "Goed hoor, dat zal ik doen." De vrouw was al een paar meter verderop, draaide zich even om en riep "Bedankt!". Al snel was ze ver weg en nog wat later verdween ze uit het zicht.
Daar zat ik dan, met een half vergane fles Mildeen Vitality douchegel, moederziel alleen op het nu bijna donkere strand. Terwijl ik aanstalte maakte om terug door de duinen naar de auto te lopen, besefte ik me met enig plezier dat ik hoopte dat ik onderweg niemand tegen zou komen. Op dat moment ging gelukkig mijn telefoon, het was mijn moeder. Terwijl ik haar het hele verhaal vertelde, liep ik de duinen door. Gelukkig kwam ik daar alleen twee oude dames met oude honden tegen, dus verder niemand die ik mogelijkerwijs hoefde te vertellen dat de vrouw op het strand van hem hield. Bij de auto aangekomen heb ik de lege plastic fles op de auto gezet en er snel even een foto van gemaakt. Ik besloot dat het mijn luchtje niet was, Mildeen Vitality, en heb de fles op de stoeprand achtergelaten.
zondag 24 februari 2008
Een Artcar in Den Haag!
Tot mijn grote vreugde een Artcar zomaar in Den Haag! Met hoogpolig tapijt bekleed... de Tapètkeivàh!
vrijdag 22 februari 2008
Filmtips!
Deze week in de bios gezien: twee absolute aanraders!
Eerst was daar Juno. Grappig, mooi geacteerd, enorm goed geslaagde bijrollen, ontroerend; een 8 als cijfer wat mij betreft. Een feel-good movie met inhoud en humor. Niet voor niets heeft deze film al een aantal Oscarnominaties gekregen.
En gisteren: No country for old men. Zo mogelijk de beste misdaadfilm/thriller die ik ooit gezien heb. Een dikke 9 als cijfer, en dat is zonder overdrijven. De gebroeders Coen (maakten eerder al het briljante Fargo) staan altijd garant voor slimme verhalen vol droge humorvolle dialogen. Ook spanning opbouwen kunnen ze goed, zonder te vervallen in grote cliché's, wat toch echt knap is als je een echt spannende thriller wil neerzetten. Ga deze film zien!
woensdag 20 februari 2008
Hmmm
Wegens weinig inspiratie en andere dingen te doen de laatste dagen helaas wat minder posts. Ik beloof plechtig beterschap! Deze foto is van afgelopen zomer, gemaakt in België. Fred staat er niet op.
zondag 17 februari 2008
zaterdag 16 februari 2008
vrijdag 15 februari 2008
woensdag 13 februari 2008
Art Cars
Mag ik u voorstellen aan Rex Rabbit? Hij woont in Houston!
Zoals je op de plaquette kunt lezen is dit een Volkswagen, maar dan nadat kunstenaar Larry Fuente er mee bezig geweest is. Rex staat in het Art Car Museum in Houston, Texas. Een van de kleinste musea weliswaar, maar echt een gaaf museum. De conservator, portier en gids was zo vriendelijk om Rex zelfs even te starten toen ik er was.
Zoals je op de plaquette kunt lezen is dit een Volkswagen, maar dan nadat kunstenaar Larry Fuente er mee bezig geweest is. Rex staat in het Art Car Museum in Houston, Texas. Een van de kleinste musea weliswaar, maar echt een gaaf museum. De conservator, portier en gids was zo vriendelijk om Rex zelfs even te starten toen ik er was.
dinsdag 12 februari 2008
Bijna!
Nogmaals 'goud van oud': een foto waar het voorjaar vanaf druipt!
Nog even geduld mensen, het weer deze dagen belooft veel goeds.zondag 10 februari 2008
Vlaamse Gaaien
Wegens griep geen verse foto's... maar dat geeft niet want 1. de griep is al bijna weer weg en 2. deze 'oude' foto's (2005) zijn ook echt de moeite waard!Op een dag kwam Grijs geschrokken binnen; hij had heerlijk op het balkon gezeten, totdat de Vlaamse Gaaien kwamen. Kennlijk hadden ze een nest ergens in de buurt, want het was een kabaal van jewelste. Ze hielden pas op met hun schetterende scheldkannonades op het moment dat de tuinen geheel katvrij waren.
zaterdag 9 februari 2008
donderdag 7 februari 2008
Lachen om de viezigheid
Niet van de buis te slaan, niet uit de krant te knippen... Dus dan maar lachen om de viezigheid!
Bron: woensdag 6 februari 2008
maandag 4 februari 2008
Ypenburgse luchten
Maandagmiddag, uurtje of 6, zoals het hoort hopeloos verdwaald in Ypenburg. Daardoor wèl mooi even de gelegenheid om deze kleurtjes te vangen!
zondag 3 februari 2008
Vandaag is... groen!
Groen was de kleur van de dag. Eerst voetbal (over uitslagen leest u hier opvallend weinig en dat is geen toeval!):
Boven: Opkomst van de elftallen en alle andere mensen die 'meedoen'.
Onder: in de troosteloze ambiance houdt Mimoun el Kadi even het balletje hoog, voor zichzelf.
En toen werd het gelukkig toch nog leuk. Tijdens een wandeling een ontmoeting met een brutaal clubje halsbandparkieten. Een kinderhand is gauw gevuld, nietwaar? Onderste twee foto's zijn helaas van telefoon-kwaliteit, maar toch.
Boven: Opkomst van de elftallen en alle andere mensen die 'meedoen'.Onder: in de troosteloze ambiance houdt Mimoun el Kadi even het balletje hoog, voor zichzelf.
En toen werd het gelukkig toch nog leuk. Tijdens een wandeling een ontmoeting met een brutaal clubje halsbandparkieten. Een kinderhand is gauw gevuld, nietwaar? Onderste twee foto's zijn helaas van telefoon-kwaliteit, maar toch.
zaterdag 2 februari 2008
Feestje bij Rootz
Een foto van een feestje bij Rootz gisteravond, niet scherp, maar het gaat om de impressie nietwaar? Toffe band. Met broer & zus gefeest, erg leuk! We want more!
vrijdag 1 februari 2008
Dutje
Grijs na een dag hard vechten, klimmen, springen en intimideren in de buurt. Een welverdiend moment van totale ontspanning. De foto's zijn allen tijdens dit ene dutje genomen. O ja: hij draait niet alleen om al zijn assen als hij slaapt, hij snurkt ook..!
Abonneren op:
Posts (Atom)
